Mantelzorg en kinderprostitutie

Terug van weggeweest
Soms zijn er periodes waarin je niet toekomt aan Social Media omdat je al genoeg hebt aan je ‘live’ omgeving. Het waren 3 roerige jaren, 2017 en 2018 waren al heftig, maar 2019 begon ook met een nogal ‘rocky start’.

Eind 2018 besloot ik toch weer zelfstandig onderneemster te worden, het past simpelweg beter bij mij. Zogezegd, zo gedaan, op naar Kamer van Koophandel, handtekening zetten en gaan met die banaan. Dat leek allemaal redelijk vlekkeloos te verlopen tot ik in januari voor een opdracht een lang weekend in Duitsland zat. Mijn vader is nierpatiënt, al zo lang ik me kan herinneren. 2017 was al geen feestje, destijds lag hij al weken in het ziekenhuis, vooral door een initieel verkeerde diagnose en al de daarbij behorende verkeerde medicatie, verkeerde afdeling en artsen, you name it. Een verwaarloosde blaasontsteking was het verhaal, het voelde al meteen niet goed en pas nadat ik riep dat ik toch maar eens even een belletje ging doen naar het Medisch Tuchtcollege na de 11e(!) antibioticakuur kwam mijn vader in no-time op de juiste afdeling terecht. Nieren. Ernstig.

Terug naar januari dit jaar, mijn dochter belt en vertelt dat opa zich helemaal niet lekker voelt, huisarts vermoedt een verwaarloosde blaasontsteking. Een hele fijne huisarts dit keer (we hebben hem gehouden) die nadat we hem uit hebben gelegd hoe e.a. in 2017 is verlopen direct het ziekenhuis belt.  Ik heb alles uit mijn handen laten vallen en ben met stoom en kokend water naar NL gereden. Mijn dochter was inmiddels al met opa naar het ziekenhuis. Lang verhaal kort, de dag erop werd ik gebeld dat ze een spoedingreep moesten doen omdat mijn vader het anders waarschijnlijk niet zou redden. Hij werd op zijn buik gelegd en in beide nieren werd er via zijn rug rechtstreeks een katheter (nefrostomie) gedrukt. Geen minuut te laat, zowel zijn nieren- als zijn blaas waren gevuld met bloed en allerlei andere zaken die daar niet thuishoren (ik laat de details even achterwege…)

Mantelzorg
Deze noodingreep die van tijdelijke aard zou zijn is inmiddels een permanente geworden. Ik ben weken van ziekenhuis naar moeder op en neer gereden, door allerlei complicaties was mijn vader ook nog niet zomaar weer thuis en mijn moeder heeft last van haar geheugen (de beide schatten zijn inmiddels 82 jaar). Bij thuiskomst van mijn vader heb ik mij als mantelzorgster opgeworpen. Ik ben dankbaar dat ik dit voor ze kan doen, ze hebben hun leven lang ontzettend goed voor mij gezorgd en hoe fijn is het dan om iets voor hen te kunnen betekenen. Een grote, diepe buiging naar alle mantelzorgers die dit al jaren doen, RESPECT. Mijn leven stond stil op gebied van gezellige dingen doen met vrienden, ondernemerschap, netwerken, social media, dag in, dag uit was ik betrokken bij het welzijn van mijn ouders. Inmiddels krijgen ze ook de nodige zorg van allerhande hulpinstanties en heb ik mijn handen weer een beetje vrij.

Lastig kind
Ik was niet de makkelijkste puber, of moet ik zeggen, het makkelijkste kind, per definitie. Mijn moeder is klein (half-Indisch), schattig en lief en ik was haar al de baas toen ik voor het eerst de wereld inkeek. Ik was (zacht uitgedrukt) een beetje veel voor haar 🙂 ik schakelde snel, had altijd een antwoord klaar, werd met grote regelmaat de klas uit gebonjourd door de leerkrachten en van jongs af aan was ik dus blijkbaar, in ieder geval voor haar, een handjevol. Mijn vader was veel op reis, door zijn beroep als militair was hij o.a. gestationeerd in de USA, Duitsland, Kreta, enz. Hij zegt nog altijd dat hij, wanneer hij huiswaarts kwam na een reis, 2 overspannen dames aantrof 🙂 Waar het bij mijn moeder aan strenge regels ontbrak werd er zodra mijn vader weer thuis was met militaire precisie geleefd. 7:00 uur opstaan, 17:00 uur warme maaltijd, 22:00 uur naar bed, en geen grote mond of andere vorm van weerspraak, want dan had je huisarrest, zonder pardon.

Mijn vader sloeg niet, droeg me eigenlijk op handen, maar ik probeerde hem altijd zo ver te krijgen wel een tik uit te delen. Ik hoopte op die manier onder mijn huisarrest uit te komen, maar het mocht niet baten. Ik heb heel wat tijd in mijn slaapkamer doorgebracht…. Destijds had ik een nummer van Willy en Willeke Alberti in de collectie van mijn ouders ontdekt en dat draaide ik dan op hoog volume op mijn kamer, zodat mijn ouders het goed konden horen; ‘Niemand laat zijn eigen kind alleen’…. Ik had wel gevoel voor drama, dat geef ik toe, tot grote hilariteit van mijn vader, die het stiekem erg komisch vond.

Ik was liever geen enig kind geweest, ik heb eerlijk gezegd altijd een beetje last gehad van dat overbezorgde gedoe. Godzijdank was er destijds nog geen mobiele telefonie of internet, ik denk dat ik mijn kamer nooit meer af was gekomen…Al met al heb ik een redelijk onbezorgde, liefdevolle jeugd gehad, en dat kun je van ontelbaar veel kindjes wereldwijd niet zeggen.

Lock me Up
De actieweek Lock me Up – Free a Girl gaat deze week van start. Jonge meisjes worden wereldwijd ontvoerd, seksueel misbruikt en mishandeld. Vorig jaar zaten Rachel Denneboom en ik bij mij thuis in gesprek, beseffende dat er eigenlijk te veel gaande was in ons leven, dat we eigenijk geen tijd over hadden om de actie te organiseren en we waren nogal moedeloos op de keukenvloer neergeploft. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we alle redenen opnoemden waarom we het echt niet konden doen en we elkaar uiteindelijk aankeken en zeiden:” Maar we kunnen het ook niet NIET doen…”, dat is eigenlijk gewoon geen optie.

Kortom, dankzij enorm veel steun van onze vrienden, familie en netwerk is het event ook dit jaar weer van de grond gekomen. Niet met veel toeters, blazen en een hoop lawaai van mijn kant, maar we zijn er. Deze week, van 14 t/m 18 mei hebben we opnieuw 10 gemotiveerde, geweldige deelnemers gevonden die zich 12 uur lang op laten sluiten in een hokje van 1 x 2 meter. De afmetingen van de hokjes waarin de deelnemers zich bevinden staan symbolisch voor de afmetingen van de ruimtes waarin jonge meisjes zich bevinden die meerdere keren per dag seksueel worden misbruikt en mishandeld. En we hebben geld nodig, heel dringend, om jonge meisjes te kunnen bevrijden uit de kinderprostitutie, te rehabiliteren en te re-integreren, en de daders te berechten.

Rachel vind je met haar deelnemers bij The Three Musketeers in Hengelo en ‘mijn’ hokjes vind je dit jaar bij Bardot aan de Langestraat in Enschede. Dinsdagochtend om 11:00 uur gaan we start en zullen de eerste 2 deelnemers officieel worden opgesloten door het voltallig college B&W, en als het goed is zal Burgemeester Onno van Veldhuizen nog een kort woordje doen. Ik ben enorm trots en vereerd dat zij hun wekelijkse meeting willen onderbreken om hier tijd voor te maken.

Hulp
Ondanks het gebrek aan de nodige tam-tam van mijn kant hoop ik ook dit jaar weer op jullie steun te mogen rekenen. Dat je deelnemers komt steunen, doneert of bied op een van de geweldige veilingitems die beschikbaar zijn gesteld. Samen kunnen we dit, hier in ons mooie Twente, waar Tukkers elkaar half staan.

Ik ga jullie deze week weer ouderwets lopen spammen op social media, ik hoop op jullie begrip en support, en kom langs! Help de deelnemers om zoveel mogelijk jonge meisjes te kunnen bevrijden uit de kinderprostitutie, we hebben jullie ontzettend hard nodig!

Hopelijk tot ziens deze week!!!

Liefs,

Nance

http://www.lockmeup.nl
Locaties: Bardot Enschede en The Three Musketeers Hengelo
Klik vooral ook op de gele button op de homepagina waar je VEILING ziet staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.