Wie de jeans past trekke hem aan…

Het is me gelukt! Ik vond al dat mijn kleding hier en daar wat wijder begon te zitten, maar ik durfde het nog niet aan om de zo felbegeerde jeans uit de mottenballen te vissen. Op een vroege ochtend (’s ochtends ben je meestal een beetje minder opgeblazen dan ’s avonds) dacht ik, gewoon doen, met een beetje geluk ga je dit keer je knieën voorbij en eindig je halverwege je heupen. Vooruitgang = motivatie, dus ik pak mijn spijkerbroek van de plank waar ik hem zorgvuldig in het zicht geëtaleerd heb en zet mezelf schrap. Terwijl ik er een week geleden nog uitzag als de stiefzus van Assepoester die zich kost wat kost in het glazen muiltje probeert te wurmen loopt het dit keer anders. Met gemak hijs ik me in de broek en hij zit zowaar als gegoten!

Zelfbeeld

Wat kan een mens toch een vertekend zelfbeeld hebben. In alle ratio ben ik me daar zeer van bewust, op emotioneel vlak werkt het helaas (voor mij) niet zo. Ik zou superblij moeten zijn met dit resultaat! Maar na een halve dag in de jeans te hebben rondgelopen herinner ik me weer het moment dat ik hem kocht. Ik moest echt een nieuwe jeans en deze viel het mooist en zat het meest comfortabel. Maar dat speelde zich wel af op een moment dat ik mezelf al veel te dik vond. Dat hij nu past betekent dus echt niet dat ik in een soort van comfortzone beland ben. Dat wist ik natuurlijk allang, want broekje nummer 2 in weer een maatje kleiner ligt al in de startblokken, maar toch doet dat dan iets met me. Op slag verlies ik het triomfantelijke ‘ik heb dit toch maar even geflikt’ gevoel en is er geen reden meer tot een vreugdedansje…Ik vind vooral dat ik moet zorgen dat ik in broek 2 pas en als ik het even kan redden dan bij voorkeur gisteren…Maar waar ligt de grens? Wanneer ben ik dan echt tevreden? Ik heb nog een broekje /jurkje 3, ik bepaal nu dat daar de grens ligt. Als ik daar in pas ben ik tevreden, (dikke) punt. En ondertussen ga ik die jeans dragen en blij zijn met hetgeen ik tot nu toe bereikt heb.

Visite

Een lief vriendinnetje komt langs, we hebben elkaar echt al veel te lang niet meer gezien (zeker een half jaar als het niet langer is). Ze ziet direct dat mijn huid er beter uitziet en dat mijn gezicht een stuk slanker is geworden, maar ik hoor haar nog niet echt zeggen dat het haar opvalt dat er duidelijk al de nodige pondjes af zijn. Ik besef dat ik nog steeds wijde ‘ik ben dik, maar dat probeer ik te verbergen’ kleding draag. Dus ik ga staan, trek mijn bovenkleding even strak en dan hoor ik eindelijk datgeen waar ik met smart op zat te wachten. ‘Dikke held!’, ‘Oh nee, slanke held!’. Ze ziet het, eindelijk!

Getailleerde blouse

Ook voor anderen in mijn omgeving wordt het langzaam zichtbaar. Ik laat de wijdvallende tops in de kast en vis er een leuke, licht getailleerde, blouse uit met een wijdvallend mouwtje (volslank, slank, ongeacht mijn gewicht ben ik nu eenmaal een sucker voor wijdvallende, flatteuze mouwtjes) en zowaar, ik krijg complimenten over het feit dat er weer iets van een taille zichtbaar is. Ik geef toe, ik ben – zeker in dit stadium van mijn Biohcg kuur – erg gevoelig voor complimentjes. Het is toch een bevestiging van het feit dat je op de goede weg bent, eerlijk is eerlijk.

15 kilo lichter

De volgende vriendin – die ik inmiddels een maandje of 2 niet heb gezien – belt me. Ze is in de buurt en wil even spontaan binnen komen vallen. Nonchalant roep ik dat ik dat heel gezellig vind als ze maar vooral niet op de zooi let (het is zondag, dan ruim ik op in slowmotion). Ik loop namelijk nog in mijn ‘Ma Flodder outfit”* een beetje door m’n huis te rommelen. Zodra we op hebben gehangen trek ik een sprint de trap op, hijs me met een rotvaart in de jeans en de licht getailleerde top. Ik open de deur en doe of m’n neus bloedt, het lijkt alsof ik er de hele dag al zo bij loop.  Met open mond staat ze voor me, eindelijk, de reactie waar ik zo ontzettend op zat te wachten. Ik krijg een ‘wow’, een ‘wat ontzettend goed zeg’ en last, but zeker not least, een ‘volgens mij ben je wel 15 kilo kwijt!’. Nu weeg ik mezelf niet, dat moge inmiddels bekend zijn, maar 15 kilo is wel heel erg overdreven, 5 komt eerst 🙂 Kan mij het ook schelen, ik neem dit compliment heel graag in ontvangst, ik ‘lijk’ in ieder geval (in haar ogen) 15 kilo lichter! Natuurlijk pareer ik deze fantastische constatering direct met een opmerking over het feit dat ik mezelf eigenlijk al veel te dik vond toen ik de jeans kocht en zo (zucht, steun, klaag). Mijn vriendin vind dat ik niet zo moet zeuren en dat ik blij moet zijn dat het resultaat al zo goed zichtbaar is. Had ik even nodig, met mijn afgeslankte neusje op de feiten worden gedrukt.

Stabilisatiefase

In principe zit ik nu officieel in de ‘stabilisatiefase’. Dat betekent dat ik om de dag langzaam weer wat meer koolhydraten in de vorm van b.v. een sneetje brood tot me mag nemen. Gaat mama (nog) niet doen… Ik ben compleet over mijn broodverslaving heen, geen enkele behoefte aan pasta, rijst, suiker enz., ik ga nog even lekker zo door zo. Stabiel is in mijn ogen dat ik het gewicht heb bereikt wat ik graag zou willen en dat ik dat wil behouden. Dacht ’t niet… Daarnaast wil ik koolhydraatarm en suikervrij echt adopteren als mijn levensstijl, dus hopelijk gaat mijn lichaam gewoon door met al het overtollige vet verbranden.

Ik bedoel, ik eet al veel meer dan ik voorheen at, ik doe dit op gezette tijden en wat ik mocht/moest eten bevalt me eigenlijk wel prima. Ik ga de recepten allemaal wat uitbreiden (genoeg inspiratie op o.a. de site van Remko) en daarnaast blijf ik mijn dagen zo voortzetten. ’s Ochtends kopje thee, stukje fruit, tussendoortje, crackertjes tijdens de lunch, enz.,enz. Waarom iets veranderen als het prima gaat zo? Tijdens het weekend mag ik eventueel wel een sneetje (stok)brood van mezelf, en als ik een gezellig etentje heb ga ik daar gewoon van genieten. De volgende dag eet ik simpelweg over de gehele dag een appel of 4 en 1 hoofdmaaltijd en dan komt het vanzelf weer goed. Bovendien wil ik echt heel erg graag nog wat meer gewicht verliezen en voor mij werkt dit echt uitstekend.

Op naar weer wat kilootjes minder op de teller, broek nummer 2, I’m on my way!

Wordt vervolgd…

Liefs,

Nancy

* Ma Flodder modus: voornamelijk op zondag, gehuld in wijde en vormeloze kledij, zonder make-up, met vet haar.

4 gedachten over “Wie de jeans past trekke hem aan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.